در دادگاه عشق ...

 قسمم قلبم بود

 وكیلم دلم

و حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان .

 قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام كرد

و پس محكوم شدم به تنهایی و مرگ .

 كنار چوبه ی دار از من خواستند تا اخرین خواسته ام را بگویم

 ومن گفتم : به تو بگویند ... دوستت دارم

یه دختر كوری تو این دنیای نامرد زندگی میكرد.

این دختره یه دوست پسری داشت كه عاشقه اون بود.

دختره همیشه می گفت اگه من چشمامو داشتم و بینا بودم همیشه با اون می موندم.

یه روز یكی پیدا شد كه به اون دختر چشماشو بده.

وقتی كه دختره بینا شد دید كه دوست پسرش كوره.

بهش گفت من دیگه تو رو نمی خوام برو.

پسره با ناراحتی رفت و یه لبخند تلخ بهش زد.

و گفت :مراقب چشمای من باش.

مرا رهگذر ثانیه هایم نکنید

مرا داغدار خاطره هایم نکنید

بگذارید که مهتاب بتابد بر من

هستی میان دست های زمین زنجیر شدند

مرا یادگار لحظه هایم نکنید

دل صحرای مرا به دست آبها دهید

مرا اسیر سکوت سایه هایم نکنید

بازهم لحظه ی دیدار تو را قلب من می طلبد

نکند با دل بارانی من قهر کنی

شب تنهایی و غربت چه شب طولانی است

آه اگر خلوت تو بوی شکوفتن ندهد

چه کنی تا که به خلوتگه گلها برسی؟

آن طرف نچنان دور که از کلبه ی عشق گذرد

کلبه ای هست برو

نکند خار سر راه تاب راهت ندهد

کلبه ی عشق همان جاست برو

اگه بگم که قول می دم تا همیشه باهات باشم

اگه بگم که حاضرم فدای اون چشات بشم

اگه بگم توآسمون عشق من فقط تویی

اگه بگم بهونه ی هر نفسم تنها تویی

اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت می کنم

اگه بگم زندگیمو بذر بهارت می کنم

اگه بگم ماه منی هر نفس راه منی

اگه بگم بال منی لحظه ی پرواز منی

میشی برام خاطره ی قشنگ لحظه ی وصال

میشی برام باغبون میوه های تشنه وکال

میشی برام ماه شبای بی سحر

میشی برام ستاره ی راه سفر

ولی بدون هرجا باشی یا نباشی مال منی

بدون اگه برای من هم نباشی عشق منی

برای سعادت شبا شعرامو من داد می زنم

برای خوشبختی تو خدا رو فریاد می زنم